Á sveitavegi.
Ég vaknaði snemma um morguninn. Það var að birta úti og loftið svalt eins og það er oft á góðum mótorhjólamorgnum. Ég opnaði bílskúrinn, ýtti hjólinu út og andaði djúpt að mér fersku loftinu. Þetta var svona dagur þar sem vegurinn kallaði.
Ég setti hjálminn á mig, startaði hjólinu og djúpt drunuhljóðið fyllti morgunkyrrðina. Það er eitthvað sérstakt við það augnablik þegar vélin fer í gang. Þá veit maður að ferðin er byrjuð.
Ég keyrði út úr bænum á meðan sólin var að rísa. Þunn þoka lá yfir túnunum og vegurinn lá eins og mjó lína út í fjarskann. Ég hafði í raun engan sérstakan áfangastað. Ég ætlaði bara að keyra og sjá hvert vegurinn myndi leiða mig en jú ég var á leiðinni í norður
Eftir því sem ég keyrði lengra breyttist landslagið. ég valdi að fara inn á sveitavegi og skoða eitthvað sem ég hafði ekki ekið áður. Vegurinn liðaðist um dali og upp yfir lágar heiðar. Kindur stóðu við vegkantinn og lyftu varla hausnum þegar ég fór framhjá.
Á mótorhjóli finnur maður allt. Vindinn sem breytist, kuldann þegar maður keyrir upp í hærra land, og lyktina af blautu grasi eftir næturrigningu og rykið af malavegunum beint í andlitið þegar maður lendir á eftir bílum þar,
Um hádegisbilið fór veðrið að breytast. Fyrst kom aðeins sterkari vindur og skýin þykknaði. Ég sá strax að þetta yrði ekki eins róleg ferð og morguninn hafði lofað. Það var ekki langt þar til fyrstu regndroparnir lentu á visírnum. ég dreyf mig af sveitavegunum og aftur upp á þjóðveg 1.
Ég stoppaði við vegkantinn og fór í regngallann. Það er eitt sem maður lærir fljótt á mótorhjóli á Íslandi – maður fer aldrei í ferð án regnfatnaðar.
Ekki leið á löngu þar til veðrið breyttist í alvöru óveður. Vindurinn tók í hjólið og rigningin lamdi hjálminn. Sums staðar sá ég varla meira en nokkra tugi metra fram á veginn.
Á slystað.
Á einum stað var umferð stoppuð. Nokkrir bílar stóðu á vegkantinum og fólk var komið út úr þeim. Ég hægði á mér og sá hvað hafði gerst.
Bíll hafði runnið út af veginum í hálkunni og lent í skurði. Það var umferðaslys. Sem betur fer virtist enginn alvarlega slasaður og hjálp var á leiðinni. Ég stoppaði um stund með öðrum sem voru á staðnum og hélt svo áfram þegar ljóst var að allt var undir stjórn.
En dagurinn átti eftir að bjóða upp á annað óvænt atvik.
Eftir nokkra kílómetra kom ég inn á svæði þar sem mikið var af kindum. Ég hægði aðeins á mér, en allt í einu hljóp lítið lamb beint út á veginn fyrir framan mig. Það gerðist svo hratt að ég hafði varla tíma til að bregðast við.
Ég keyrði á lambið.
Höggið var talsvert og hjólið hentist til og ég næstum missti styrið úr höndunum., en sem betur fer náði ég að halda því stöðugu og datt ekki. Ég stöðvaði strax við vegkantinn og gekk til baka. Lambið hafði drepist við áreksturinn.
Bóndinn var hin rólegasti yfir þessu
Það er aldrei góð tilfinning að lenda í svona, jafnvel þó maður viti að þetta geti gerst á vegum þar sem fé gengur laust.
Ég vissi að rétt væri að láta vita, svo ég keyrði að næsta bæ sem ég sá. Ég bankaði á dyrnar og bóndi kom út.
Ég útskýrði fyrir honum hvað hafði gerst, að ég hefði keyrt á lamb og hvar það lá við veginn.
Hann tók því mjög vel. Hann kinkaði kolli og sagði rólegur:
„Þetta gerist stundum. Ég skal sjá um þetta.“
Við spjölluðum aðeins saman í nokkrar mínútur, og hann spurði hvort allt væri í lagi með mig og hjólið. Þegar hann sá að svo var, kvaddi hann með brosi og fór að sækja bílinn sinn.
Ég hélt síðan áfram ferðinni.
Veðrið fór smám saman að ganga niður þegar leið á daginn. Rigningin minnkaði og vindurinn róaðist. Seinnipart dagsins kom ég að löngum vegarkafla þar sem var nánast engin umferð. Bara ég, hjólið og vegurinn.
Vélin malaði jafnt undir mér og allt virtist einhvern veginn einfaldara aftur. Það er oft á svona stundum sem maður skilur af hverju maður elskar að keyra mótorhjól.
Það er ekki hraðinn. Það er ekki áfangastaðurinn. Það er frelsið.
Þegar sólin fór á bakvið fjöllin í Öxnadalnum stoppaði ég í litlum lundi við veginn sem heitir Jónasarlundur. Ég slökkti á hjólinu og allt varð hljótt. Það eina sem heyrðist var tikkið í vélinni þegar hún var að kólna.
Ég stóð þar um stund og horfði yfir dalinn.
Dagurinn hafði byrjað rólegur, farið í gegnum óveður, séð umferðaslys og lent í óvæntu atviki með lamb á veginum — en endað í kyrrð.
Og ég hugsaði með mér: Fjandinn það hlýtur að vera partý hjá Heidda 🙂
Höfundur #685 Alli Ingimars
A.I
