Boss Hoss! Stærra er er betra

Hins vegar er hópurinn sem ekur um á þessum mótorhjólum ekki stór !

. Michael „Lönn“ Schmölzing hefur alltaf verið heitur fyrir extra extra stórum hjólum, hann ók síðast Triumph Rocket 3 áður en hann rakst fyrir tilviljun á V8-exót Boss Hoss árið 2012 – og hann vissi það strax þetta var það sem hann vildi.
Í dag skipuleggur hinn 59 ára sérleyfishafi samkomur Boss Hoss Driver’s Association og sér um ferðaskipulagningu. Safnaði hann saman nokkrum Hoss Hoss ökumönnum til að heimsækja eina Boss-Hoss-hjólið á Íslandi varð úr því ógleymanleg ferð.

Boss-Hoss ferð um Ísland

Boss Hoss? Þessi ókeyrandi amerísku járnhrúgur? Þetta eru bara sýningarhjól sem þarf að bera í gegnum beygjur.
Já já, ég þekki þessar athugasemdir. Nei, vinir mínir, Boss Hoss eru mjög vel langferðahæf. En evrópska Boss Hoss samfélagið er lítið, það eru um 200 hjól í Þýskalandi, og jafnvel á Íslandi er Risa hjól (Big block). Nánar tiltekið: Eitt. Eigandann Eyjólfur„ kallaður the Truck“, því raunverulegt nafn hans er óframbærilegt á þýsku 🙂

Eyvi Trukkur heimsótti ýmis mót í Evrópu, þess vegna fékk meðskipuleggjandi minn Daniel hugmyndina að heimsækja hann í heimalandi hans. Grunnatriðin voru fljótt ákveðin: með 31 lítra rúmtak og 2300 hestöflum þvert og kruss og einn hring í kringum Ísland.

Í góðu skapi hittumst við í byrjun ágúst á tjaldsvæði í Norður-Þýskalandi – fimm Boss-Hoss ökumenn frá Þýskalandi og Sviss. Þrátt fyrir góðan kvöldverð og drykki sváfum við illa, því hugsanirnar létu okkur ekki í friði. Fyrir framan okkur lágu um 4000 kílómetrar, og ég man eftir ferðum þar sem eftir 50 km höfðu þrjú mótorhjól bilað… Ekki að ástæðulausu höfðum við verkfæri og varahluti með.

Klukkan níu öskruðu V8 skrímslin okkar. Við lögðum af stað í fyrsta áfanga í átt að Hirtshals. Þar sem við erum allir komnir á efri ár, höfðum við skipulagt eina gistinótt á leiðinni til hafnar. Þaðan fórum við áfram í góðu skapi til Hirtshals og um borð í ferjuna.

Á biðsvæðinu leið okkur eins og fimm súmóglímumenn sem ætla að taka þátt í ballettkeppni. Í kringum okkur sáum við Triumph Tiger, Honda Africa Twin og aðallega BMW GS. Ökumenn þeirra horfðu á okkur með vantrú og stór augu. Spurningin var skrifuð á ennum þeirra:
„Ætla þeir virkilega til Íslands á svona risaeðlum? Þeir eru alveg galnir!“

Eftir tvo og hálfan dag af rólegu samneyti gátum við loksins farið frá borði.

Við höfðum búist við íslensku veðri. En rigning úr hlið og fjórar gráður yfir frostmarki komu okkur samt á óvart. Sama hvað, við höfðum markmið – við ókum suðurleið hringvegarins í átt að Reykjavík.

Næsta óvænta atvik kom strax. Á hringveginum, sem að mestu lítur út eins og illa viðhaldinn þriðja flokks þjóðvegur, lá stór steinn – um 30 x 30 cm – beint á akbrautinni. Félagar mínir náðu að sveigja fram hjá, en ég sá steininn of seint. Hjólið hentist til, og afturhjólið lyftist stuttlega. Fljótt varð ljóst: ég hafði keyrt yfir steininn með afturdekkið og fengið gat á vinstri hliðina á því.

Í næsta sígarettuhléi heyrði ég hljótt suð. Ekki fallegt hljóð, aðeins 30 km frá höfuðborginni. Viðgerðir okkar mistókust, svo við þurftum að biðja Truck um hjálp.

Eftir aðeins 20 mínútur kom vörubíll með vingjarnlegum bílstjóra.

Lyftibúnaður upp, Boss Hoss inn, lyftibúnaður niður og beint í verkstæði Trukksins . Allt björgunarferlið tók varla klukkutíma. Virðing!

Eftir hlýjar móttökur fylgdi strax skoðun. Þetta dekk var ónýtt. En Trukkurinn var með lausn: hann fann í bílskúrnum sínum afturhjól með upprunalegum dekkjum. Með því gátum við haldið áfram Íslandsferðinni, þó með 16 ára gömlu dekki.

Dagstúrar fylgdu með nú sex Boss Hoss hjólum.

Við vorum í fylgd Dagrúnar, yndislegrar konu Trukksins, sonar þeirra Gríms og tengdadóttur þeirra Andreu, sem sat aftan á hjá mér.

Eyjólfur leiddi okkur til Grindavíkur að sýna okkur eldfjallið, keyrði með okkur um firði og að spúandi og hvæsandi goshverum, risastórum fossum og miklum jöklum.

Við eldsneytistöku gerðist næsta óhapp. Þar sem Eyjólfur tankar venjulega aðeins dísel í starfi sínu, setti hann óvart dísel á hjólið sitt.
Sem betur fer tók hann eftir mistökunum áður en hann ræsti vélina.

Aftur kom í ljós hversu gott tengslanet Eyjólfs er. Eitt símtal – og innan 15 mínútna kom hjálp, dældi eldsneytinu úr tankinum og við gátum haldið áfram. Þetta væri óhugsandi í Þýskalandi.

Eftir það nutum við vandræðalausra ferða og íslenskra sérkenna eins og kæsta hákarlsins (Hákarl) og kúmmínbrennivínsins (Brennivíns.)

Eftir næstum tvær vikur á eyjunni fórum við aftur fimm saman norður hringveginn í átt að Akureyri og áfram til Seyðisfjarðar til ferjunnar.

Stuttu eftir brottför heyrði ég tilkynningu um vindstyrk sex til sjö, öldur allt að fimm metra og ókyrran sjó. Sem betur fer eru til lyf við sjóveiki – annars hefði ég kastað upp úr mér sálinni.

En þrátt fyrir erfiðleikana: þetta fjarlæga land er ótrúlegt. Þessi víðátta, þessi fjöll, kílómetralangt og framandi landslag eins og á annarri plánetu. Og sjaldan hef ég hitt jafn vingjarnlega og tillitssama ökumenn og á Íslandi.

Eina sem þarf að venjast eru verðin – allt er mjög dýrt. Jack í Coke í Reykjavík kostar til dæmis 26 evrur.