Hér er rauða línan hringurinn sem að við keyrðum rangsælist.

Í kringum 1990 var blómatímabil kappakstursmótorhjóla hér á landi þar sem að nokkrum árum áður var byrjað að framleiða mótohjól með fullum hlífum sem voru á þeim tíma nánast tilbúin til kappaksturs.

Loftmynd af Mjólkursamsölunni. Á þeim tíma sem við vorum að keyra þarna var húsið efst á myndinni ekki til staða ef ég man rétt. Alla vega var bílum ekki lagt þar og ekki búið að setja graseyjuna þar sem að nær út í sitt hvora áttina sem gerir beygjuna inn á planið ekki eins opna.

Þá mátti sjá töluvert magn af þeim hjólum í umferð. GSXR var komið á markað, sem og CBR, FZR, ZXR, VFR etc.

Ekið var töluvert hratt innanbæjar sem og úti á þjóðvegi og allir sem töldu sig hafa pung keyptu nýtt slíkt hjól á hverju ári og sumir 2. Tryggingar voru ekki komnar í rugl og sjálfsábyrgð á kaskó engin (Ef þú samdir rétt).

 

Upp úr 1990 var kominn góður kjarni sem óskaði einskis heitar en að byggja kappakstursbraut. Keppt var alltaf í kvartmílu sem og öðrum spyrnum á kvartmílubrautinni á vegum kvartmíluklúbbsins og Snigla þegar haldnar voru hjólaspyrnur. Einnig var vinsælt að spyrna á milli allra götuljósa jú og gera íbúa Suðrgötu brjálaða þar sem að við öll vorum með opin race kerfi og æstumst við öll upp í uppreisn þegar við fórum að vera stoppuð af lögreglu og kvartað undan opnum kerfum og ástæða gefin að íbúar Suðurgötu gætu ekki sofið. Ekki hefði ég viljað búa á Suðurgötu á þessum tíma.

Alltaf vantaði þó stað sem að við gætum verið í friði til að aka hratt án þess að vekja mikla athygli eða valda hættu fyrir aðra.

Við skipulögðum því ólöglegar keppnir um nætur þar sem bjart var allan sólarhringinn og fáir á ferli. Höfðinn var vinsæll þar sem að hann var nánast uppi í sveit og lögreglan var lítið á þeim slóðum.

Nokkur okkar tókum því upp á að fara seinnipart dags og um helgar að aka í kringum Mjólkursamsöluna.
Þar var auðvelt að sjá tímanlega ef að lögreglan mætti á svæðið og við fengum að vera í friði þar eftir lokun með samþykki vaktmanna svo framalega sem að við lögðum ekki nálægt eða vorum of nálægt aðalbyggingunni. En þeim fannst gaman að horfa á okkur keyra hring eftir hring. Ekki man ég eftir að þar hafi verið formlegur kappakstur þó svo að við keyrðum saman hring eftir hring marga marga daga og notuðum stóra planið að neðanverðu til að æfa okkur að aka í hringi og þjálfa líkamstöðu til að setja hnéin niður sem þótti á þeim tíma „the holy grail“. Þetta voru frábærir tímar. Flest okkar rúmlega tvítug, mikil samstaða og mikið fjör. Á þessum tíma var þetta endastöð í kappakstri hér heima og næsta skref þurfti að leita eftir erlendis.

Í fyrsta skipti á kappakstursbraut í frábæru veðri á Cadwell Park að koma út úr Mansfield. Leiguhjól Honda VFR400RR (NC30) 1992 á Dunlop munstruðum dekkjum og leigugalli, hjálmur sem og annað frá skólanum

í annað skipti á braut. Donington, Goddards í rigningu og roki sem er ekki talið mjög gott þar sem að East Midland flugvöllurinn er þarna við hliðiná og er Donington Park talin mjög hál í rigningu þar sem að flugvélaeldsneyti er úðað á brautina í flugtaki. Yamaha FZR400RR SP sem á að snúast í 17.000rpm en var limitað í c.a. 14.000rpm en ég gerði mitt besta til að ná því í 17.000 rpm við niðurgírun

í annað skipti á braut. Donington, Goddards í rigningu og roki sem er ekki talið mjög gott þar sem að East Midland flugvöllurinn er þarna við hliðiná og er Donington Park talin mjög hál í rigningu þar sem að flugvélaeldsneyti er úðað á brautina í flugtaki. Yamaha FZR400RR SP sem á að snúast í 17.000rpm en var limitað í c.a. 14.000rpm en ég gerði mitt besta til að ná því í 17.000 rpm við niðurgírun

Farið erlendis

Við fórum 3 í víking árið 1992 og bókuðum okkur í Honda Race Skóla á Cadwell Park og Yamaha Race skóla á Donington Park og skelltum okkur á GP kappakstur á Donington Park á sama tíma. Flogið út, tekinn bílaleigubíll, tekið tjald með en oftast var valið Bed and Breakfast.
Þessi ferð er mjög eftirminnileg fyrir margar sakir og meðal annars vegna þess hvað það var mikið af aðdáendum sem gistu í tjöldum á GP kappakstrinum og hve mikið var um allskyns „skemmtiatriði“ þar sem að bretum fannst tilvalið að þenja vélar í mótorhjólum sínum og halda þeim í útslætti þar til að allt var glólogaði í myrkrinu og stundum kveiknaði í öllu draslinu við mikinn fögnuð. Þetta var alveg magnað að sjá, þó að ekki vilji ég bjóða mínum tækjum upp á þetta og bera kostnað af.

Við komumst þó nokkuð heil frá þessu en minningin lifir.

Unnar Már




Tengd frétt Mótorhjólamíla sniglana 1990