Það var fyrir tæpum áratug þegar við sátum á litlu kaffihúsi með útsýni yfir Reykjavíkurhöfn, nartandi í smákökur og drekkandi kaffi, að við áttuðum okkur á því að íslenski mótorhjólamaðurinn sem sat á móti okkur var ekki hefðbundinn ævintýramaður.

Hann leit vissulega út eins og slíkur: hár, kraftalegur og í góðu líkamlegu formi, með heilbrigðan sólbrúnan lit sem er ekki algengur meðal landa hans. Ef ekki hefði verið fyrir húmorinn og sjálfsgagnrýnina hefði hið norræna fálæti hans getað verið dálítið yfirþyrmandi.

Fyrir hreina tilviljun hafði Beth rekist á skrif og myndbönd Kristjáns Gíslasonar í netleit árið 2016 um mótorhjólaferðir á Íslandi. Árið 2017 bauð þessi nánast ókunnugi maður okkur, þreyttum Bandaríkjamönnum eftir flug, að hitta sig og fara yfir metnaðarfulla ferðaáætlun okkar.

Og á meðan hann hló og tók í gamni mynd af handskrifuðum kortum og leiðarlýsingum Beth til að senda félögum sínum í BMW-mótorhjólaklúbbnum, varð fljótt ljóst að við höfðum ekki aðeins kynnst fróðum og hjálpsömum heimamanni sem gat hjálpað okkur að fínstilla ferð okkar hringinn í kringum Ísland. Við höfðum líka rekist á samferðamann með svipað hugarfar, sem átti eftir að leiðbeina okkur í því hvernig best er að ferðast um framandi lönd með léttleika, opnum huga og einlægni.

Kristján byrjaði að aka mótorhjólum 56 ára gamall. En hann gaf sig í það af sömu einbeittu ástríðu og hann hafði áður beitt í starfi sínu sem kerfisfræðingur og frumkvöðull í tæknigeiranum. „Ég var kominn á eftirlaun og fór að velta fyrir mér hvað ég ætti að taka mér fyrir hendur næst. Ég fann hjá mér þörf fyrir að breyta um stefnu.“

Sautján ára gamall hafði Kristján dvalið erlendis í eitt ár sem skiptinemi í framhaldsskóla. „Skólaárið mitt í Ohio árið 1973 hjá Jenks-fjölskyldunni var mikið ævintýri. Fjörutíu árum síðar langaði mig að upplifa annað slíkt ævintýri áður en ég yrði of gamall.“

Vinur Kristjáns, þáverandi formaður BMW-klúbbs Íslands, Guðmundur Ragnarsson, bauð honum að slást í hópinn í 1.700 km mótorhjólaferð og lánaði honum bæði hjól og búnað. „Ég hafði aldrei keyrt mótorhjól, aldrei fengið kennslu né tekið mótorhjólapróf. Þetta var það glæfralegasta sem ég hef gert og mér finnst það svolítið vandræðalegt þegar ég hugsa til baka. Ég hafði ekki hugmynd um hvað var að gerast þegar ég sá fólk standa upp á hjólunum sínum.“

Innan tveggja vikna frá þessari fyrstu ferð datt Kristján og ökklabrotnaði úti í óbyggðum. Hann ók aftur til Reykjavíkur, fór beint í aðgerð og var þrjá mánuði að jafna sig.

En neistinn hafði kviknað og Kristján hafði fallið fyrir mótorhjólamennsku. Hann hafði nú fundið nýja leið til að ferðast sem krafðist einbeitingar og nákvæmni en passaði jafnframt fullkomlega við ástríðu hans fyrir ljósmyndun og forvitni til að kanna hið óþekkta.

________________________________________________________________

Sjálfstæði kostar

Um veturinn nefndi annar vinur, Guðlaugur Þórðarson, mótorhjólaferð umhverfis jörðina (RTW) sem hann var að skipuleggja með tveimur vinum. Kristján heillaðist af hugmyndinni og bað um að fá að slást í hópinn en hinir töldu draum þessa nýliða óraunhæfan. Kristján ákvað að láta það ekki draga úr sér kjarkinn og án þess að hika ákvað hann að leggja í ferðina einn.

„Faðir minn, þá á tíræðisaldri, hvatti mig eindregið áfram. Hann sagði að betra væri að fara einn, því þannig myndu fleiri dyr og upplifanir opnast.“ Kveðjuorð föður hans urðu að kjörorðum: „Aldrei hætta að þora!” 

Fyrri ferðin umhverfis jörðina, sem átti að taka þrjá til fjóra mánuði, lengdist verulega. Að tíu mánuðum liðnum hafði Kristján ekið um 48.000 km um 35 lönd á fimm heimsálfum.  Að vera einn hentaði vini okkar vel.

Mánuði eftir heimkomu úr ferðinni 2014–2015 datt Kristján aftur á hjólinu í óbyggðum og braut hinn ökklann. Í þetta sinn voru meiðslin bæði líkamleg og andleg.  Sjálfsöryggið dvínaði og því ákvað hann að fara í utanvegakennslu hjá BMW í Hechlingen í Þýskalandi sem er fimm daga krefjandi námskeið fyrir ökumenn þungra BMW GS-hjóla.

„Ég tel að allir sem kaupa GS-hjól ættu að fara á slíkt námskeið. Núna í fyrsta sinn fann ég að ég hafði fulla stjórn á hjólinu og vissi hvernig ætti að bregðast við mismunandi aðstæðum. Maður hættir aldrei að læra.“

Á árunum sem í hönd fóru átti Kristján eftir að komast að því að þessi þjálfun skipti sköpum. Hann er sannfærður um að hann hefði ekki lokið ferðinni niður Afríku árið 2020 eða ferðinni yfir Tierra del Fuego í Patagóníu árið 2022, þar sem hann þurfti að standa á fótpinnunum í 1.300 km með eiginkonu sína og samferðamann, Ásdísi, aftan á. „Ég hef aldrei farið erfiðari ferð, hjólaði í miklu hvassviðri í lausamöl með farþega.“

Þótt Ásdís hafi stundum verið farþegi hjá Kristjáni, bæði heima á Íslandi og erlendis, leggur hann yfirleitt einn af stað í ferðir sínar. Þau hafa jafnframt mótað sér sérstaka nálgun til að halda sambandi. „Við Ásdís höfum aldrei haft þá reglu að vera í reglulegu sambandi á meðan ég er í burtu. Mér finnst það gott, því ég vil ekki að hún verði kvíðin ef ég næ ekki sambandi. Fólk er oft hissa, jafnvel hneykslað, þegar það heyrir þetta en þetta virkar fyrir okkur.“

Í staðinn gefur Kristján sér tíma til að hringja heim þegar hann er hvíldur og á góðum stað. Með þessu fyrirkomulagi forðast hann of mikil samskipti og festist ekki í sífelldum skilaboðum.

 

Að ferðast einn gefur Kristjáni einnig ákveðið frelsi. Dagskráin er aldrei fyrirfram ákveðin og hann veit aldrei hvar hann mun gista næstu nótt. Ef hann endar á afskekktu svæði að loknum degi er hann með tjald með sér og þessi opni hugur gagnvart tækifærum og hinu óþekkta bætir ótrúlegri vídd við upplifunina. Ef staður snertir hann þegar hann tekur hádegishlé, gæti hann ákveðið að dvelja þar.

Að sjá heiminn af hjólinu

Linda og Kristján deila ástríðu fyrir ljósmyndun. Hún eyddi áratug á hliðarlínunni við að mynda mótorhjólaíþróttir á meðan hann var á ferð og skráði fólk og staði sem hann heimsótti.

Í einum tölvupósti til Lindu skrifaði hann að mótorhjólaferðir hjálpuðu honum að sjá heiminn á nýjan hátt — og að ljósmyndunin væri eins og auka skynfæri sem dýpkaði upplifunina.

 

Fólk með svipmikið andlit og einlægar brosmyndir birtist í bókum hans, sem fjalla um ferðalögin.
„Landslag er fallegt en fólk er uppáhalds viðfangsefnið mitt.“

Að mynda fólk, sérstaklega í ókunnugum löndum, krefst undirbúnings. Hann nálgast fólk af virðingu, ekki með zoom-linsu úr fjarlægð, heldur með því að byggja upp traust.

Mótorhjólið er oft aðdráttaraflið sem dregur áhugasama að honum að skoða og spyrja spurninga. Hann spyr spurninga á móti og sýnir einlægan áhuga. Hann veifar aldrei peningum, heldur tekur af sér hjálminn, brosir og samræður hefjast. Eftir það biður hann um leyfi til að taka mynd. Á árunum 2024–2025, í seinni RTW-ferð sinni um „Stan-löndin“ (Iran, Turkmenistan, Uzbekistan og Kirgistan), sem og í Kína og Bandaríkjunum, var honum aðeins einu sinni neitað um leyfi til myndatöku.

Að ferðast einn gefur honum frelsi til að stoppa hvenær sem er — eða snúa við til að ná betri mynd.
Í viðtali sagði Kristján: „Ásdís verður stundum óþolinmóð þegar ég sendi drónann upp aftur og aftur. En þegar við sjáum myndefnið seinna er hún sammála að þetta hafi verið þess virði.“

 

Fundir sem breyttu Kristjáni  

Kristján leggur ekki aðeins áherslu á að mynda fólk, heldur einnig að tengjast því. Á ferðum sínum hefur hann mætt ótrúlegri gestrisni sem hefur haft mikil áhrif á hann — og jafnvel bjargað mótorhjólinu hans og já, líka lífi hans.

Ferðalög um Íran breyttu til dæmis sýn hans á landið, þar tók fólkið afar vel á móti honum með hlýju og velvild. „Það þarf að gera greinarmun á stjórnvöldum og fólkinu sem býr þar,“ segir hann.

Eftir að hafa heimsótt yfir 100 lönd á hann ótal sögur. Ein sú alvarlegasta átti sér stað í Súdan þar sem hann festist þegar stríð braust út.
Kristján var hætt kominn í 52 gráðu hita. Ef mótorhjólið hans hefði bilað úti í miðri eyðimörkinni hefði hann látist innan nokkurra klukkustunda og vegna stríðsins var engin umferð.

Þetta hafði djúpstæð og varanleg áhrif á hann og hann kemst enn við þegar hann hugsar til súdönsku fjölskyldunnar sem veitti honum skjól og gaf honum mat.

Þegar landamærin til Egyptalands opnuðust flýtti hann sér norður. Frá Kaíró lét hann fljúga BMW-hjólinu sínu til Addis Ababa í Eþíópíu.

 

 

Ein eftirminnilegasta og jákvæðasta sagan tengist einmitt Eþíópíu. Sama dag og hann kom þangað var pólitísk ólga og hálfgert neyðarástand í landinu.

Fyrir tilviljun kynntist hann ungum manni að nafni Abdu, sem hjálpaði honum með skráningu mótorhjólsins og öll formsatriði því það stefndi í að stjórnvöld ætluðu að taka hjólið af honum.

Síðar ferðaðist íslenski sendiherrann með aðsetur í Úganda til Eþíópíu til að afhenda trúnaðarbréf sín í Addis Ababa og bauð þessum unga vini Kristjáns í hádegisverð til að þakka honum fyrir að hafa hjálpað Íslendingi í nauðum. Sex árum síðar var Abdu skipaður heiðursræðismaður Íslands í Eþíópíu. Hann og forseti Suður-Afríku eru nú einu heiðursræðismenn Íslands í heimsálfunni.

 

 

 

Að hafna styrktaraðilum 

Í upphafi heimsferða sinna tók Kristján eina af mikilvægustu ákvörðunum sínum: að hafna styrktarsamningum.

Hann hefur séð slíkt samstarf eyðileggja ferðalög, þar sem ferðalangurinn er undir stöðugum þrýstingi að búa til efni og vera sýnilegur á samfélagsmiðlum.
Laus við þessa „frammistöðuskyldu“ sem fylgir áhrifavaldahlutverki getur hann ferðast með minna andlegt álag og í stað þess að safna fylgjendum safnar hann raunverulegum upplifunum sem verða til á náttúrulegan hátt á leiðinni.

 

Allar tekjur af verkum hans — ekki bara hagnaður — renna til góðgerðarmála. Þetta tengist persónulegri reynslu hans af missi og erfiðleikum sem hann hefur upplifað á ferðum sínum, sérstaklega í fátækari löndum og á stríðshrjáðum svæðum.

Við reynum að „renna í gegn“

Beth var dálítið vandræðaleg við að rifja upp kveðjustundina með Kristjáni þegar þær Linda lögðu af stað í fyrstu hringferð sína um Ísland árið 2016 og hann skemmti sér yfir kortunum hennar og handskrifuðu leiðbeiningunum. Sem fátækur mótorhjólamaður og sjálfskipað „tæknitröll“ hafði Beth hvorki fundið leið til að hafa efni á, né nota, GPS-tæki.

Kristján lét hana strax hlaða niður Maps.me í símann sinn og frá þeirri stundu var hún (að mestu) laus við pappírskort. Linda var með sitt GPS-tæki og hélt í kortin sín sem voru mikið notuð.

Að hans ráðum ákváðum við að láta fyrirfram ákveðið ferðaplan lönd og leið og urðum um leið frjálsar til að kanna og jafnvel villast aðeins. Við hjóluðum hringveginn og síðar Vestfirði og bestu minningarnar eru þær óvæntu upplifanir sem urðu á vegi okkar.

Við rákumst til dæmis á íslenskan sirkus sem var á æfingu og Beth dansaði með aðalstjörnunni. Eða þegar íslenskir gestgjafar okkar buðu okkur að stökkva inn í bílinn hjá sér til að sjá eitthvað spennandi. Við fórum upp bratta brekku, lögðum bílnum við bjargbrún og horfðum á hvali stökkva í firðinum fyrir utan bæinn þeirra þar sem miðnætursólin skein.

Slíkar upplifanir er ekki hægt að skipuleggja; maður þarf einfaldlega að vera opinn fyrir því að taka á móti þeim. Kristján kenndi okkur meira en eina lexíu.

Eftirmáli

Heiti fyrstu bókar Kristjáns, „Sliding Through“, lýsir ferðastílnum hans: að renna áfram, halda áfram og upplifa menningu og siði. Hann tengdist fólki og ferðalagið varð miklu þýðingarmeira en hann hafði vænst í fyrstu. Það breytti honum þannig að nú hefur hann þörf fyrir hjálpa öðrum.

Og hann bar fjölskylduna með sér í hjartanu. Hann tók með sér skilning föður síns og hvatningarorð: „Aldrei hætta að þora!“ Hann og Ásdís tóku myndir af sér í bolum með áprentuðum myndum af barnabörnunum, svo þau gætu séð myndir af sjálfum sér ferðast um heiminn.

Handan við alla þessa kílómetra er maður sem gefur af sér – ekki til að sigra ævintýrið, heldur til að deila því með öðrum.


Við kynntumst Kristjáni Gíslasyni nánast fyrir tilviljun í gegnum heppilega netleit Beth. Hann svaraði og á vissan hátt hefur hann breytt lífi okkar með því að lifa sínu eigin.

Á þessum áratug höfum við gert meira en að renna í gegnum líf hvert annars. Við tengdumst lífi og ferðalögum mótorhjólamentors okkar enn nánar, ekki aðeins í ferðum okkar til Íslands heldur einnig með því að aðstoða við ritstýringu á enskum útgáfum bóka hans og með því að taka á móti honum og Ásdísi í Norður-Karólínu þar sem við búum.

Við höldum sambandi og eftir að fellibylurinn Helene skall svo harkalega á okkur bárust okkur þessi skilaboð: „Er eitthvað sem ég get gert til að hjálpa í stöðunni? Ef þið þurfið hlé og viljið koma til Íslands, þá væri mér sannarlega ánægja að taka á móti ykkur báðum. Það eru tvö mótorhjól í bílskúrnum.“

Þýtt úr tímaritinu „On the Level“     mars –  apríl 2026  
Nálgun Kristjáns Gíslasonar að langferðum á mótorhjóli

Kristján Gíslason byrjaði ekki ungur að keyra mótorhjól og hann lærði það ekki af tilviljun. Nálgun hans að langferðum endurspeglar þetta seina upphaf: hún er markviss, byggð á kerfisbundinni hugsun og rótgróinni undirbúningsvinnu frekar en fífldirfsku. Það sem hér fer á eftir er síður gátlisti en heimspeki – mótuð af tugum þúsunda kílómetra sem hann hefur ekið einn, án styrktaraðila og oft langt frá allri aðstoð.

 

Miðopnumyndin á tímaritinu On the Level Kristján liggur á jörðinni fyrir framan hjólið og hvílir sig. 

Æfðu þig þar til þú berð virðingu fyrir mótorhjólinu

Eftir að fyrstu meiðslin höfðu laskað sjálfstraustið leitaði Kristján í formlega þjálfun í stað þess að treysta eingöngu á reynslu. Hann telur að krefjandi torfærunám hafi gefið sér færni til að bregðast rólega við í erfiðu landslagi og ófyrirsjáanlegum aðstæðum. Fyrir honum snýst þjálfun ekki um frammistöðu, heldur um virðingu – fyrir mótorhjólinu, fyrir umhverfinu sem hann fer um og fyrir eigin takmörkunum.

 

Skipuleggðu vel — en slepptu svo tökunum

Kristján ver mánuðum í undirbúning fyrir hverja ferð, sérstaklega þegar hann ferðast um afskekkt eða ókunn svæði. Stór hluti þeirrar vinnu fer fram án mótorhjólsins: að afla vegabréfsáritana, trygginga, tímabundinna innflutningsleyfa og að kortleggja þjónustumöguleika á leiðinni. Þar sem hann er ekki vélvirki er fyrirfram skipulagning á viðhaldi og viðgerðum nauðsynleg.

Leiðir eru kannaðar af kostgæfni en haldið lauslega utan um þær. Þegar lagt er af stað aðlagar hann sig hratt að veðri, vegaaðstæðum og ráðleggingum heimamanna og leyfir ferðinni að þróast í stað þess að þvinga hana inn í fyrirfram ákveðna atburðarás.

Haltu dagskránni opinni

Kristján bókar aldrei gistingu fyrirfram og veit sjaldnast hvar hann sefur í lok dags. Lágmarks útilegubúnaður gefur honum sveigjanleika ef hann nær ekki að komast í byggð. Oft kemur hann einhvers staðar um miðjan dag, stoppar og ákveður að dvelja þar vegna þess að staðurinn snertir hann. Að hans mati bætir þessi opni hugur dýpt við upplifunina og leyfir stöðum að koma til sín frekar en að vera „afgreiddir“.

„Ég reyni að eiga samskipti við heimamenn og spyr um leiðina mína eða áfangastað. Í mörgum tilfellum fæ ég nýjar upplýsingar og stundum breyti ég áætlunum í samræmi við það. Þetta er góð leið til að tengjast fólki og oft verða til falleg augnablik og ævintýri. Á Nýja Sjálandi bað ég fólk á veitingastað um að skoða áætlunina mína. Við tengdumst strax og urðum vinir og ég dvaldi hjá þeim í sex nætur. Þau heimsóttu okkur síðar til Íslands! Þessi hluti ferðarinnar er mér mjög mikilvægur en maður þarf að vera tilbúinn að hverfa frá áætluninni.“

Búðu til varakerfi, ekki flækjustig

Leiðsögnin er alfarið símamiðuð. Kristján setur upp lagskipt stafræn kort með hjálp Google-verkfæra, þar sem hann merkir áhugaverða staði, bensínstöðvar og varaleiðir. Þessi gögn eru flutt sem KMZ-skrár yfir í bæði Google Maps og Maps.me til notkunar án nettengingar. Með því að skoða leiðir í Google Earth fær hann betri tilfinningu fyrir landslagi og getur undirbúið sig andlega áður en hann kemur á staðinn.

Hann notar sérstakan síma til leiðsagnar sem er festur á stýrið og forðast óþarfa tæki, velur frekar kerfi sem hann þekkir vel en nýjungar sem bæta litlu við.

Vandlátur í vali á tækni 

Kristján notar tækni sparlega og af yfiveguni. Í fyrstu heimsferð sinni var hann með Iridium gervihnattasíma; í dag treystir hann á Garmin inReach til neyðarsamskipta. Þótt hann hafi aldrei þurft að senda út neyðarkall veitir tækið honum öryggistilfinningu sem gerir honum kleift að ferðast með meiri ró.

Hann deilir ekki staðsetningu sinni í rauntíma, ákvörðun sem hann viðurkennir að geti dregið úr öryggi en sem varðveitir það sjálfstæði og þá nærveru sem hann metur mikils. Gervigreind hefur undanfarin misseri orðið hluti af undirbúningsferlinu fyrir áfangastaði sem krefjast mikillar upplýsingaöflunar en hann lítur á hana sem viðbót en ekki staðgengil fyrir eigið mat á vettvangi.

 

Undirbúðu þig fyrir vinnuna sem felst í ferðalaginu

Langferðir á mótorhjóli eru ekki afþreying, að sögn Kristjáns – þetta er vinna. Hver dagur felur í sér að ganga frá mótorhjólinu, taka öryggisafrit af myndefni, hlaða tæki, skrifa dagbók, skipuleggja næstu leið, útvega mat og vatn og halda bæði líkamlegu og andlegu jafnvægi.

Þessi agi gerir honum kleift að vera fullkomlega til staðar yfir daginn og síðar færa þær upplifanir í bækur eða kvikmyndir.

Ferðastu án skuldbindinga

Frá upphafi valdi Kristján að leita hvorki eftir styrktaraðilum né reyna að skapa ímynd áhrifavalds. Án utanaðkomandi væntinga um að framleiða efni eða viðhalda sýnileika er hann frjáls til að ferðast á sínum eigin hraða, staldra við þar sem eitthvað snertir hann eða jafnvel snúa við. Ferðalagið fær að vera á eigin forsendum.

Að mati Kristjáns hentar þessi ferðamáti ekki öllum. Þeir sem sækjast eftir fyrirsjáanleika eða þægindum gætu verið betur settir í skipulögðum ferðum. En fyrir þá sem eru tilbúnir að taka á sig óvissu, ábyrgð og aðhald býður vegurinn upp á eitthvað sjaldgæfara: leið til að ferðast um heiminn af athygli, með léttleika og umbreytast á leiðinni.

 

Að gefa til baka: Styrktarsjóður Hringfarans

Nálgun Kristjáns Gíslasonar að langferðum á mótorhjóli er órjúfanlega tengd því hvernig hann vill gefa til baka. Eftir að hafa lokið fyrstu heimsferð sinni ætlaði hann að gefa út bók byggða á dagbókum sínum og ljósmyndum. En honum þótti óþægilegt að hagnast á myndum af fólki sem hafði tekið honum opnum örmum og treyst honum.

Árið 2018 stofnuðu hann og Ásdís Rósa, eiginkona hans, Styrktarsjóð Hringfarans sem leið til að skila til baka til þeirra samfélaga og einstaklinga sem mótuðu ferðalög hans.

Sjóðurinn er fjármagnaður alfarið með tekjum, ekki aðeins hagnaði, af bókum Kristjáns og heimildamyndum, þar á meðal þáttaröðum sem hafa verið sýndar á RÚV. Starfið hefur vaxið langt umfram það sem hann sá fyrir sér í upphafi: Eftir 19 sjónvarpsþætti og tvær bækur hafa um 37 milljónir króna runnið til góðgerðarmála.

Frá upphafi lagði sjóðurinn áherslu á forvarnir gegn fíkn meðal ungs fólks á Íslandi, málefni sem eiga rætur í persónulegri reynslu Kristjáns. Nánasti vinur hans og „bróðir“ frá Bandaríkjunum, Jeff Jenks, glímdi við fíkn, reynsla sem snerti djúpt við Kristjáni og mótaði skilning hans á missi, ábyrgð og samkennd. Síðar, eftir ferð hans frá Íslandi til Suður-Afríku, var starfsemi sjóðsins víkkuð út til að styðja við menntunarverkefni fyrir börn í Afríku.

Kristján vinnur sem sjálfboðaliði fyrir sjóðinn og hefur haldið yfir 150 fyrirlestra þar sem bóksala án umboðsþóknana er mikilvæg tekjulind. Starfið er enn gefandi fyrir hann, ekki vegna umfangs þess, heldur vegna þess að það endurspeglar einfalt siðferðisviðmið: virðingu fyrir fólkinu sem hann hefur hitt og átt samleið með, þakklæti fyrir góða heilsu, fjölskylduna og fyrir að hafa tilgang með lífinu.

Þýtt úr tímaritinu „On the Level“     mars –  apríl 2026   

 

Ferðalög Kristjáns

Heimsreisa #1
12. ágúst 2014 – 17. júní 2015
Um 10 mánuðir
47.864 km / 29.741 mílur

Nýja Sjáland
5. febrúar 2017 – 25. mars 2017
49 dagar
8.000 km / 4.971 mílur

Bandaríkin – frá strönd til strandar
11. apríl 2018 – 16. maí 2018
36 dagar
8.311 km / 5.164 mílur

Frá Íslandi til Suður-Afríku
28. maí 2018 – 9. janúar 2020
Um 19 mánuðir
37.500 km / 23.301 mílur

Ísland – Nordkapp (norðausturhluti Noregs)
19. júlí 2021 – 1. ágúst 2023
Um 2 ár
12.178 km / 7.567 mílur

Patagónía (Suður-Ameríka)
25. október 2022 – 6. desember 2022
43 dagar
5.866 km / 3.645 mílur

Japan
25. september 2023 – 2. nóvember 2023
39 dagar
4.600 km / 2.858 mílur

Heimsreisa #2 (í gegnum Kína)
17. september 2024 – 7. nóvember 2025
Um 14 mánuðir
27.115 km / 16.848 mílur

Þýtt úr tímaritinu „On the Level“     mars –  apríl 2026
Víðir Már Hermannsson